ISR: Chapter 02

Chapter 02

          Habang nasa kalagitnaan ako ng aking pakikipagusap sa mga bisita ay biglang nagring ang cellphone ko, nang makita ko ang screen name ay si ate pala ang tumatawag sa akin ngunit ang ipinagtaka ko lang ay gamit niya ang number niya dati yung nasa pinas pa siya.

          “H-hello te..bakit ito ang ga-..” putol na sagot ko sa phone call.

          Bunso! biglang sigaw niya sa linya.

          “Sus, hanggang ngayon ba iyan parin ang itatawag mo sa akin? FYI,  sundalo na ang bunso mo ate.” Pabiro kong tugon sa kanya.

          Sinagot niya lang ako ng napakalakas na tawa. Whatever!

          “Maiba tayo, bakit hindi mo man lang ako binati huh, magtatampo na talaga ako sayo ate.” Pag-iba ko sa topic namin. “ and why you’re using your Philippine number? Pwede pala makatawag?” dagdag ko.

          Muli niya akong tinawanan.

          “What’s so funny huh?”

          Sundalo ka na, pero tanga parin.. pabirong wika niya sa akin na may natatawang boses.

          “Huh? You mean….”

          Oo! Nasa Pilipinas na ako, malapit na kami sa bahay kaya kailangan ikaw ang gusto kong sumalubong sa amin ng kuya mo..”

          “S-si kuya? K-kasama mo rin?”

          Sirang plaka lang? paulit-ulit? Iyan ba ang resulta ng training? Hehe, kidding! Oo, kasama ko siya sinundo niya ako sa airport at balak talga naming surpresahin ka..

          “T-talaga! Thanks sa inyo ate! Kayo talga oh…”

          Ops.. Soldiers don’t cry! biro niya sa akin sabay halakhak.

          At hindi nga nagkabula ang sinabi sa akin ni ate, dahil maya-maya pa’y biglang umalingawngaw ang busina ng sasakyan sa labas ng gate. Gumuhit ang ngiti sa aking mga labi at dagling tinumbok ang gate upang ako mismo ang makakasalubong nila.

         

          “Damn! Ate, ikaw na ba iyan?!”

          “..Surprise!” biglaang sigaw niya ng tuluyan na siyang makalabas ng kotse sabay angat ng dalawa niyang kamay na may tuwa sa mukha. Mas lalong gumanda ang ate ko, iyan lang ang masasabi ko talaga ng makita ko siya at para mas bumata pa kesa sa akin.

          Napataas ang dalawa kong kilay at napakamot sa ulo, dahil ang totoo ay hindi ko talaga alam kung ano ang dapat maging reaksyon ko dahil hindi naman kasi tulad ng dati na sobrang isip bata pa kami na sa tuwing darating siya ay bigla ko siyang kakargahin tapos magtatawanan.

          Bigla nalang ako niyakap ni ate ng mahigpit at napaluha ito. “I missed you so much bunso! CONGRATIOLATIONS! Ate is so proud of you! We are so proud of you bunso!”

          “Thank you so much ate, ito ang pinakamasayang gabi sa buhay ko..”

          “Weh, talaga lang huh..” nakuha pa niyang magbiro habang humihikbi. “Oh hindi mo ba ako bubuhatin tulad ng dati? Tapos sisigaw ka sa akin ng I miss you Ate?”

          Napahagikhik ako at pagkatapos ay biglang binuhat siya at umikot sabay sigaw,”I miss you so much ate!!!”. At pagkababa ay sabay kaming humagakhak.

          “Welcome back hija!” sambit ni mama na papalapit sa amin na may ngiti sa mukha.

          “Mama…” at niyakap ni ate si mama.

“T-teka nasaan si kuya?” basag ko.

          “Tapos na ba kayo sa mga kacornyhan niyo diyan?” biglang wika ng utol ko na marahang lumabas ng sasakyan at natutuwa sa aming dalawa ni ate.

          “Kuya!” nilapitan ko siya, “Selos ka lang, dahil gusto mo rin kargahin ka..” tawang wika ko sa kanya.

          “Yay! Ang corny mo bro!” sagot niya sa akin sabay tawa. “but well, congratulations you make me proud Phil, I’m so happy for you ngayong natupad mo na ang pangarap mo!” bati niya sa akin sabay abot ng kamay niya, corny daw?- natahimik ako at mas lalong humalo ang emosyon sa isip at puso ko, gusto kong umiyak sa sinabi ni kuya pero pilit ko itong pinigilan. Napatitig ako sa kamay niya at pagkatapos ay sinalabong rin ito ng pagkamay at pagkatapos ay nagdikit ang mga braso namin at dibdib sabay yakap at pagtapik sa likod ko.

          “Thanks bro! I owed you alot… hindi ko rin naman ito mararating kung hindi dahil sa tulong mo para makapasok ako sa PMA..”

          “Sus,we’re brothers right..” sambit niya sa akin. “By the way bro, Papa wanted me to congratulate you for him…”

Nang marinig ko ang sinabi ni kuya habang yakap pa niya ako ay dito ko na hindi napigilan ang mapaluha. Awkward man, pero hindi naman siguro ibig sabihin na bawal ng tumulo ang mga umiyak ang sundalo. Sa pagkakataong ito ay abot hanggang langit ang saya ko ng marinig ko na pinababati ako ni Papa, ayos na sa akin na hindi siya makakapunta basta’t ang mahalaga ay may iniwang habilin siya sa akin na batiin ako. Tuwa at luha ang bumalot sa akin sa gabing ito, tanda na napakaligaya ko ngayon.

          Kumalas na si kuya mula sa aming pagyakapan, “Oh wag ka na umiyak Private Philip…dahil may gusto pang bumati sa iyo.”

          Ano daw, may babati pa sa akin? Pero sino? Takang wika ng aking isipan, “What do you mean?”

          “Sila…ang tropa mo sa Hacienda..”

          Nanlaki ang mata ko ng makita kong isa-isang iniluwa ng sasakyan sina Vincent, Radnie…..at Mark? Bulong ko.

          “hehe, budz..” mahinang sambit ni Mark.

          “Mga parekoy!! ah nga na kamo di!?” (Mga pare, bakit kayo nandito?)

          “Loko, te mapuli nalang kami balik ahh..”

          Umalingawngaw ang tawanan naming apat. Bigla kong naalala ang mga kalokohan namin nun dati sa hacienda. Nagkumustahan kami at bumalik muli ang mga biruan namin sa isa’t isa. Habang nagaganap ang pagkakataong ito ay tila nakalimutan kong sundalo na pala ako, para kasing nagbalik ako sa dating panahon. Na walang pang mabigat na responsibilidad sa bansa.

*********

          Nasa isang table ang mga kaibigan ko. Hindi ko pa sila masasamahan sa inuman dahil sa pagaasikaso sa mga bisita. Tinitingnan ko na lamang sila at sinisenyasan na kaunting pasensya lang mga pre, mamaya magpapakalunod tayo sa beer. At sinasagot nalang nila ako sa pamamagitan ng pag-angat ng bote ng beer sabay thumbs up it means that they’re alright.

Tinext ko nalang din si Mark,

Budz, ikw mna bhla s tropa dhl medyo dmi talagang bsita. By the way thank you for bringing them here.

NP budz, take your time. Naaliw dn nmn daw sila s mga chix mong bcta, nagrequest si Radnie n ipaklala mo siya sa bisita na kaharap mo ngayon, type niya. – Reply ni Mark sa akin.

Haha.lol. o sige bah, mamaya.

O cge inuman nalng muna kami dito.

Tnx.

          Habang abala ako sa paglilibot sa mga bisita ay napansin ko ang isang babaeng magisa lang sa table. Hindi ko siya napansin kanina at hindi siya pamilyar sa akin.

          Nilapitan ko ang babae, “Ahm, miss, okay ka lang ba dito..?”

          Tumingin siya sa akin, Dang! Her eyes! Wika ko sa aking sarili. So alluring, yung tipong sa titig palang ay nakakaarouse na. Mapang-akit sa madaling salita. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan, kaiba siya, as in kaiba sa lahat ng nakikilala kong babae dati. Simple lang siyang manamit, simple pero may dating and yeah she’s HOT! And halleluiah! She’s so beautiful and seductive! Habang naiisip ko ang mga salitang paglalarawan sa kanya bigla kong napansin na mas lalong lumakas ang pagtibok ng puso ko, at sa maniwala kayo’t sa hindi tumayo ang isang muscle ko na napapagitnaan ng dalawa kong hita. Hindi ko maipaliwanag kung ano itong nararamdaman ko.

          “excuse me, are you listening?” basag niya sa akin, hindi ko na napansin at nakatulala na pala ako sa kanya.

          “A-ahh… I-I’m s-sorry, a-ano nga ‘yun ulit..?”

          She sighed, “ I said I’m okay thanks..” maikling pagulit niya, batid kong hindi lang iyon ang sinabi niya kanina marahil iniklian niya nalang ito.

          “Aahh t-that’s great!.. So…”

          “So, what…”

          “So…why you’re alone here?” dugtong ko. Pansin kong may pagkastrict ang boses niya, pero kahit boses ay nakakaakit rin.. Oh Rice! Please stop me! Sigaw ng aking isipan.

          “Just wanted to be alone, well actually I was with my dad awhile ago but since he’s so busy with his acquaintances here. I got bored joining his circle and so I preferred to stay alone in this table...so that’s it, so far..I’m perfectly fine here..”

          “Aahh..I see, you mentioned your dad? What’s his name?” tanong ko.

          “Maribeth, honey…” singit ng isang pamilyar na boses.

          “Dad..”

          “well, so you two have already talked?”

          Napalingon ako, “S-sir!” gulat ko.

          “Am I too late to introduce to you my daughter, Private Philip Rey Villarama?”

          “D-daughter?”

          “So hindi pa pala kayo nagkakilanlan ng monica hija ko?”

          “Dad…I’m too old for that..” sambit ng babae na tinatawag niyang daddy ang heneral.

          “What’s the problem you’re my one and only daughter..”

          Napabuntong hininga ang babae. “Okay…whatever…”

          Habang napagmamasdan ko sila ay may similarity nga silang mag-ama. Sa oras na ito ibang heneral ang nasa aking harapan, so caring and sweet sa anak niyang babae. Hindi katulad sa heneral na aming hinaharap sa field na masyadong istrikto at mas mabangis pa sa tigre. Ngayon nakikita ko siyang nakangiti habang naguusap sila ng kanyang anak. Ang totoo hindi ko talaga alam na may anak pala si Heneral hindi naman kasi niya nababanggit sa amin.

          “Philip, I forgot to introduce to you my daughter kanina na kasama ko siya ngayon sa thanksgiving mo… Her name is Maribeth.”

          “Nice to meet you Miss Maribeth..I’m Philip Rey Villarama” pagpakilala ko din sa kanya sabay abot ng kamay.

          “Me too..ahmm by the way congratulations! Dad told me that you’re the valedictorian.”

          “Really T-thanks..” galak kong tugon sa kanya, nang magdikit ang kamay namin ay mas lalong uminit ang katawan ko at mas lalong nagalit ang pagkalalaki ko.

          Natanggal lang ang paghawak ko sa kanyang kamay ng biglang naglinins ng lalamunan si heneral.

“She’s a physician.” Dugtong ni heneral. “She just arrived yesterday from U.S at sinama ko nalang siya ngayong gabi dito..”

          “R-really glad to hear that sir! and my pleasure to know your daughter here tonight..” sagot ko, kaya naman pala hindi ko pa siya nakita eh galing pa pala itong amerika at halata din na doon na ito lumaki dahil medyo may American accent na ito.

“So glad you came here, Doctor Maribeth.”

          “My pleasure Private Philip Rey.”

          Damn! Ng marinig ko ang salitang pleasure ay muling nanginit ang aking katawan. “Too formal, just call me Philip..” ngiti kong wika.

          “Then call me Maribeth..” wika din niya sa akin. “ahmm, I wonder if you’re okay,  you seemed flushing..”

          “Ahh..n-no.. I’m well,Yes, I’m well… nakainom kasi ako kaya siguro..” palusot ko. Holy rice! I bet hindi naman niya siguro ako nahalata. Umurong ako konti at sinadya kong magpaharang sa upuan para matakpan ang aking harapan. Baka iba pa ang mapansin niya sa pangalawang beses, lalo pa at kasama namin ngayon si Heneral. Dang! Wag naman sana.

         

*********

          Kasama na ako ngayon sa table ng tropa at pati rin si kuya at ate nakisali narin sa amin. Nakabihis narin ako ng damit at sa pagkakataong ito ay iisipin ko munang sibilyan ako, kaharap ang bote ng beer at pulutan. Dahil alam ko pagkatapos ng gabing ito ay may napakalaking responsibiladad na sa akin ang nakaabang.

          Halos kaunti nalang ang bisita ang naiwan sa oras na ito.

          “Philip, apo, magpapalam na sa inyo ang heneral..” tugon ni lolo sa akin.

          “S-sir..” halos sabay kaming tumayo ni Mark.

          “Siguro ay hindi na kami magtatagal..” salubong ni heneral sa amin.

          “Sige po sir, maraming salamat po sa pagpunta niyo po sa gabing ito. Lubos ko po itong ikinagalak.”

          “It’s our pleasure. And once again, congratulations to both of you bilang isa sa top ten..”

          “Thank you sir.” sabay kami ni Mark.

          “And you have to enjoy this night because tomorrow is a new beginning..”

          “Sir Yes Sir!” snappy naming sagot kay heneral.

          At biglang lumitaw sa kanyang likuran si Maribeth, muli akong napatitig sa kanya. I like her so much.. bulong ko sa aking isipan.

          “Thank you..” mahinang wika nito sa akin sabay ngiti.

          Bigla akong siniko ni Mark, Nakikipagkamay sayo budz wag kang matulala diyan..

          Bahagya akong napahiya ng mapansin ko na makikipagshake hands pala si Maribeth sa akin.

          “A-ahh.. thank you din Doc Maribeth..” dagli kong inabot kamay niya.

          “Nice meeting you..” wika niya.

          “M-me too… So (damn!) glad to know you..”

          Muli na naman kaming pinaghiwalay ng mga pilit na ubo. Sa pagkakataong ito ay hindi na ang heneral kung hindi ang mga kurimaw kong barkada.

          “Got to go.” basag ni Heneral.

          “See you around..” hirit ni Maribeth.

          “Y-yes…” napangiti nalang ako.

          “Salamat sa pagpunta mo dito heneral..” tugon ni lolo kay heneral.

          “Anytime sir…” at nagkamayan silang dalawa.

          Nang tuloyan na silang makaalis, ay binaha ako ng tukso at kutya nila Vincent at ng mga kapatid ko dahil sa naging reaksyon ko habang kinakausap ni Maribeth na aminado akong na love at first sight talaga ako sa kanya. Tahimik lang si Mark pero nakikita ko din na matatawa na ito. Si Mark kasi ay seryong klaseng tao, tahimik pero maalalahanin. Siniko ko siya, at umiling-iling lamang ito sa akin, sabay salita sa labi “sila lang hah..”.

          At natapos ang gabi na puno ng halakhakan at biruan. Thanks God!