ISR: Chapter 01

“I Shall Return”

Ni Gij Clav

Chapter 1

          Napakatingkad ng sikat ng araw, mainit, at napakamaaliwalas ng panahon. “Maaliwalas”, bulong ng aking isipan habang nililibot ko ng tanaw ang paligid at syempre mata lang ang dapat gumalaw sa akin sa oras na ito dahil bawal ika nga ang extra movements.

Mahigit apat na taon din ang tiniis ko at ng aking mga kasamahan sa loob ng akademya at sa apat na taon na ‘yun ay dugo’t pawis ang aming naging puhonan. Naging kama namin ang putik, naging kaibigan namin ang dumi, naging appetizer namin ang sili, natutonan naming kumain, sumubo at ngumuya nang mas mabilis pa sa kidlat, naging boses namin ang 1-2-3 at Sir yes Sir! at higit sa lahat naging musika na namin ang mga voice of commands from the upper-class cadets who became our instructors and gave us the tremendous and breathtaking exercises. Nevertheless, upang makayanan ’yun lahat inisip ko nalang “Hey Philip you got to be strong this is for your country, to become a soldier is not just like eating a slice of cake. Just think about “Darna” man! the known superhero of the Philippines before she would transform into a superwoman kailangan pa niyang lumunok ng bato mahirap ‘yun, at pasalamat ka nalang dahil hindi naging kasali sa training niyo ang paglunok ng bato eh baka constipation ang labas mo ngayon…”. Natatawa na lamang ako kapag naiisip ko ‘to minsan. Tama din naman.

Sa araw na ito ay hindi mukha ng hirap at pagod ang aking nakikita sa aking mga kasamahan kung hindi sigla at maaliwalas na ngiti sa kanilang mga labi at tuwa sa kanilang mga mata. Hindi ko pinagsisihan ang maging parte ng PMA, sa kabila ng mga madugong disiplina na kanilang ipinabatid sa akin sapagkat dahil dito nabuo ang tunay kong pagkatao, nabuo ang superhero sa sarili ko.

After all, it’s our own decision to be part of the Armed Forces and I know that those “madugong” trainings that we went through inside the so called “Beast Barracks” were just one of the pieces of asperities that we will be encountering ahead inside the real world of being a National Guards of our country. The academy taught us that fear is just a choice of someone who thinks of defeat, or as the product of too much. Courage and hope are the basic options in order to survive in warfare. We should value integrity and die with loyalty to our service, and finally we have been molded to honor the country not to become a disgrace of our nation, we were not trained to become a fighters but a to be the protectors, and we were not called to become heroes but to believe in ourselves that we can be a hero for the sovereignty of our race.

Hindi ko makakalimutan ang mga naging parte ng aking buhay at siyang dahilan ko para malampasan ang lahat ng mga ito, Lolo, La, Ma, Ate, kuya at lalo na sa Papa ko, para sa inyo ang tagumpay na ito. They have been my source of motivations and strengths na ibinuhos ko sa lahat ng aking napagdaanan sa loob ng apat na taon, sa mga kapwa ko graduates at mga naging kaibigan ko sa loob ng academy, kayo ang naging sandigan ko sa mahabang araw na hindi ko kapiling ang aking pamilya, maraming salamat sa inyo, at higit sa lahat sa mga Head Corps Officers thank you for being part our lives and journey of becoming a responsible, strong yet God-fearing cadets.

At kung sakaling tatanungin niyo ako uli, kung kakayanin ko na  ba? sagot ko ay “Sir yes Sir!” at kung sakaling sasabihin niyo sa akin na kaya ko na bang protektahan ang bansang sinilangan at magbalik, sagot ko naman diyan, “I shall return!”.

Humalo ang lahat ng emosyon sa paligid. Umalingawngaw ang palakpakan ng mga palad ng mga taong naroroon sa galak at pagkamangha. Kinamayan ako ng mga taong may mataas na posisyon sa sandatahang lakas ng Pilipinas isa na dito ang Heneral ng buong hukbo at higit sa lahat nakamayan ko rin ang presidente ng Pilipinas ang commander in chief ng lakas. Halos maluha-luha ako habang nagaganap ang pagkakataong ito pagkatapos kong mailahad ang aking Valedictory Speech at iginawad sa akin ang parangal na di ko sukat akalin ay matatanggap ko. Ika nga, nagbunga rin ang pinuhunan kong dugo at pawis.

**********

          “Congratulations…” bati sa akin ng lalaki sa aking likuran na may matigas na boses at hindi ako pwedeng magkamali kung kaninong dominanteng boses ito.

          “G-good Evening General..” sambit ko ng makita kong si Heneral Flores ang taong bumati sa akin, dagli akong sumaludo sa kanya at ginantihan din naman niya ako ng mabilisang pagsalute. My grandfather invited him for a dinner party as way of celebrating my graduation and thanksgiving bilang paging valedictorian ko sa PMA. “Thanks for coming sir.” dagdag ko sa kanya at bahagyang dumungo.

          "Good job.." kinamayan niya ako sa pangalawang pagkakataon. 

           Di ko masukat ang tuwa na aking naramdaman sa gabing ito na pinaunlakan mismo ng heneral ang imbitasyon ng lolo ko. Hindi rin naman ako magtataka kung bakit hindi siya mahihindian ni Gen. Flores sa kabila ng napaka hectic na schedule nito. Si lolo ay isa sa mga veterans na nakipaglaban noong World War II at hindi rin sa pagmamayabang siya ay nahirang bilang kapitan ng batalyon.  Naging matalik silang kaibigan ni Bernard I Flores ang ama ng Heneral na siya namang naging Lieutenant Colonel noong pangalawang digmaang pang-daigdigan ngunit sa kasawiang palad pumanaw din ito dalawang taon na ang nakalipas dala ng katandaan. Sa kabuohan, masasabi kong ang pamilya namin ay may kaugnayan sa isa’t isa ng dahil sa dalawang matandang beterano.

          My father is a successful businessman, siya ang namamahala sa mahigit liman-daang ektaryang tubohan namin sa Negros Occidental  na pinamana ni lola na pumanaw na limang taon na ang nakalipas. Nag-iisang anak lang naman si papa kung kaya’t sa kanya napunta ang hacienda. Mula ako sa lahing espanyol dahil ang ama ni lola ay purong espanyol at kalahating intsik at kalahating Pilipino naman ang lola ko sa tuhod. Considering those facts tungkol sa lahi namin hindi ko rin maipagkailang biniyayaan ako ng taglay na may magandang mukha. Maputi ako pero ngayon sadyang nangitim narin ang kulay ng balat ko dahil sa training ko sa PMA, may maganda at perpektong hugis na ilong, military cut na buhok pero bumagay naman sa mukha ko, tama-tama lang ang paging singkit ng aking mata na binagayan naman ng alluring hazel colored kong balintataw, mas naging attractive at masculine ang dating ko pagkatapos ng training dahil sa kapansin-pansing pag-angat ng mga muscles ko at six packs lalo pa’t  5’11” ang height ko. Malayo sa dati kong katawan na medyo payat pa pero boy next door ang dating. Mayabang man pakinggan pero wala akong magawa ganito talaga ang naging diskripsyon sa sarili ko. Almost perfect ika nga.

Hindi rin naman padadaig sa kagwapuhan ang kuya Marco ko na naging katuwang naman ni papa sa pagpapatakbo ng paggawaan ng asukal, at kami ang naging isa sa main distributors ng asukal sa Visayas. Si Ate Veronica naman ay mahigit dalawang taon na sa amerika’ng nagtatrabaho naging Supervisor Nurse na siya doon sa kilalang hospital sa Los Angeles.

          Si mama ay nagmamay-ari ng tatlong branches ng restaurants sa lungsod ng maynila dahil nga naman sa nakahiligan niya ang magluto kaya’t naisipan niyang magtayo ng sariling restaurants na pumatok naman sa panlasa ng mga tagalong and even to some foreigners. Mas naging malapit ako kay mama dahil simula’t sapul pa lang ay siya na halos ang nakakasama ko sa loob ng mahigit dalawang dekada. Malapit din naman ako sa lolo ko lalo kung tungkol sa gyera ng hapon, amerikano at pilipino ang pag-uusapan namin noong bata pa ako kaya naman ganito ako kapassionate pagdating sa pagsusundalo. Minsahan ko lang kasi nakakasama si papa dahil laging busy sa negosyo, at dahil business marketing ang tinapos ni kuya at mas masunorin kay papa siya ang halos palagi nitong kasama pero masasabi kong malapit din naman kami ni utol.

          Ang salitang masunorin ay nakayanan kong labagin. Ang paging sundalo ay ayaw ni papa, dahil mas gusto niyang dapat maging parte ang karera ko sa pagpapatakbo ng negosyo namin. Sinubukan ko rin namang mag-aral ng Customs ayon sa gusto ni papa sa akin pero hanggang dalawang taon lang ang tinapos ko dahil dropped out lahat ng subjects. Kahit na sabihin pang may utak ako subalit ‘di rin maipagkakaila ang katotothanan na kahit gaano kapa kagaling sa isang bagay kung hindi mo rin naman gusto ay hinding hindi ka rin talaga magiging magaling. Nang malaman ni papa na hindi na ako nag-aral at puro nalang pagbubulakbol ang ginawa ko sa kolehiyo, gasta roon at gasta rito ay napilitan siyang pahintuin ako at pinatrabaho sa hacienda namin kasama ang mga trabahador. Marami akong naging kaibigan sa hacienda, kahit mainit, makati at nakakapagod ay hindi ko na ito naaalintana dahil naaaliw ako sa naging buhay ko dito, simple at Masaya. Naging matalik na kaibigan ko sina Vincent, Mark, at Radnie ang anak ng mga tenants na naging kasama ko rin sa pag-aani sa hacienda at sila ang mga naging mentors ko kung pano magtrabaho sa sakahan. Halos kasing tangkad lang kami ni Mark pero mas gwapo ako sa kanya at siguro kung purong pinoy ako mas madadaig ako sa itsura ni Vincent ang pinakamaliksi at malakas sa aming apat at sa singkitan naman ng mata daig ako ni Radnie. Sa paligsahan ng itsura pangalawa sa akin si Mark dahil may dugong espanyol ang lolo niya at purong mandaya naman ang kanyang lola, dati silang nakatira sa surigao.

Simple lang naman ang libangan naming apat sa hacienda kahit na medyo naiilang pa sila sa akin pero pinipilit kong maging komportable sila; sa umaga hanggang hapon ay mag-aani kami ng tubo, maghakot at magkarga ng naaani namin sa truck para dalhin sa pabrika, at pagpatak ng alas kwatro didiritso kami sa dalampasigan para maligo dahil malapit lang ang dagat sa amin, pagkatapos maligo ay maglalaro ng basketball, at minsan naman ang mangchix sa kabilang bayan, na sa bandang huli ay sa akin lagi lumalapit ang mga dilag sa lugar.

          Nakwento rin ni Vincent sa akin na pangarap niyang maging sundalo at nagkataon na pareho kami ng gusto. Nang nalaman namin na on going na pala ang PMA Entrance Exam sa Baguio ay gumawa ako ng paraan, kinausap ko si kuya at tinulongan din naman niya ako pero minabuti naming hindi muna ipaalam kay papa habang nasa Mindanao pa siya for 15 days para sa bagong balak na negosyong papasukin niya sa Davao at balita ko balak niyang bumili ng lupa roon para pagtamnan ng Cavendish isang variety ng saging for exportation. Nang naging maayos na ang lahat ay sinabihan ko si Vincent tungkol sa date of examination, na siya namang ikinagalak niya, kinumbinsi namin sina Mark at Radnie pero tanging si Mark lang ang nahikayat ko dahil si Radnie ay hindi niya maiwan ang lola niyang may sakit.

          Makaraan ang isang linggo ay ipinadala sa amin ang resulta. Nalungkot ako ng nalaman kong dalawa lang sa amin ang nakapasa, bumagsak si Vincent sa Medical Exam dahil sa may nakitang problema sa kanyang puso, Cardiomegaly, o ang pagmaga ng puso na kadalasan ang natatamaan nito ay ang mga taong atleta. Gayon pa man Masaya narin para sa amin si Vincent kahit nakikita namin ang labis na pagkadismaya sa sarili.

          Nang makabalik na si papa ay pinaghandaan ko na kung ano ang pwedeng mangyari, at tulad nga ng inasahan poot at pagkadismaya ang ginanti niya sa akin. Pero nagpumilit ako at mas sinunod ang gusto. Wala siyang magawa kung hindi ang pabayaan ako pero ang naging kapalit ay kahit piso ay wala akong matatanggap sa kanya. Walang suporta. Pero ayos lang dahil wala namang bayad ang pag-aaral sa PMA. Sa loob nga ng apat na taon tanging si Mama at lolo lang ang nakita kong dumalaw sa akin. Si Ate at kuya naman ay hanggang tawag lang sa akin at naiintindihan ko rin naman sila kung bakit.

          At sa loob ng apat na taon ng training ay mas lumalim pa ang pagkakaibigan namin ni Mark. Best Budz kami ika nga sa hirap at ginhawa! At sa wakas ay sabay rin kaming nagtapos sa pagsusundalo, Mistah na ngayon ang madalas naming tawagan sa isa’t isa.