ISR: C09

CHAPTER 9

-Maribeth-

          “Ah-UhMhhmmmm! Whatta day..!!”  sambit ko sabay talon ng patihaya sa kama na binalot ng makapal na kumot na kulay purple at may dalawang malalambot na unan at katerno din ng kulay sa kumot.

Iba talaga pag nakahiga ka na sa sarili mong kama nakakawala ng stress at pagod.

          Napatitig ako sa kisame, at pagkatapos ay marahan kong nilakbay ng tanaw ang bawat sulok ng kwarto hanggang sa nahinto ako sa larawang nakasabit sa wall. It’s only me and my dad in the picture. Karga-karga ako ni daddy sa picture, and as far as I remember anim na taong gulang pa lamang ako diyan sa picture bitbit ang isang manika na sinuotan ng gown na kulay pula at nagkataon din na katerno ng kulay nito ang suot ko. Sabi ni daddy lahat daw ng damit ni Monica ang pangalan ng manika ko ay gawa lahat ni mommy, ito ang pinagkakaabalahan niya nung dala-dala niya pa ako sa sinapupunan niya. Nakaw-pansin din sa picture ang abot-tengang tawa ni daddy, pero kahit sabihin pang Masaya ang mukha niya tingnan sa picture ay mararamdaman mo parin talaga na may lungkot itong dinadala, something part of him was missing. At ang nawalang parte na ‘yun ay si Mommy.

          Tumagilid ako ng higa, at iksaktong bumungad sa aking harapan ang isang maliit na figurine na simabahan.

          Muling bumalik sa isipan ko ang mga nangyari kanina. Ang mukha ng boyfriend kong halos di na maguhit, at ng mapadasal siya bigla-bigla- 

            Hindi ko matuluy-tuloy ang pag-isip kanina- dahil inuunahan ako ng aking tawa.

          Umalingawngaw ang hagakhak ko sa kwarto ‘yung tawa na parang katapusan na ng mundo.

          “Oh God!” I yelled. “Mabuti nalang at nakalusot kami..” wika ko sa aking sarili pero di parin maalis ang ngiti sa aking mga labi. Nangangawit na nga bibig ko. Lol!

          After few minutes, ay tumayo na ako upang makapagshower pero naiwan parin ang ngiti sa aking mga labi. 
         Hindi pa man ako tuloyang makatayo ay biglang nagring ang celphone ko.

          Daddy? isip ko.

          “Hello dad..”

          Yes honey, how are you doing there?

          “fine dad, why?”

          Ahmm, hindi ako muna ako makakauwi ngayong gabi marami pang aasikasuhin dito. Nandiyan naman si yaya Maring mo at-

          “Okay dad, ayos lang po. Kaya ko naman sarili ko, sanay nako mag-isa dad..”

          Oh honey, I’m very sorry-

          “naku si daddy, anong akala mo sa akin bata pa?...not anymore dad, kaya ayos lang dad kasi trabaho ‘yan at naiintindihan ko. I’ll be fine here.”

          Okay, thanks honey- but kung magkakaproblema just call me ahead okay?

“ no problem dad..”

          O sige bye for now baby, daddy loves you so much!

          “I know dad, I love you too! goodbye po.”

          At tumahimik ang paligid ng aking kwarto.

         Kumawala sa aking dibdib ang malalim na buntong hininga at maya pa’y tinungo ko ang banyo para maligo.

          Matapos ang isang oras, ay natagpuan ko nalang ang sarili ko sa loob ng mini-library namin sa bahay at katabi ng library ay ang opisina ni daddy.

          Naghahanap ako ng libro na babasahin ko sana bago ako matulog- for heaven’s sake! Halos lahat ng libro dito ay natutungkol sa batas, at issues about Philippine crimes and corruption. Kahit medical book nalang sana,  para kahit paano ay maging swak sa interes ko, wala 

Kaya ang ginawa ko nalang ay magtingin-tingin sa loob dahil matagal narin na hindi ko na nalilibot ang bahay, at masasabi ko ngang halos wala paring pinagbago ito.

         Hanggang sa nakapasok ako sa maliit na study-room ni daddy. Makikita mo talaga ang pagkamitikuluso niya, dahil wala kang makikitang nakakalat na mga bagay sa loob lahat talaga are properly organized. wala kang makikitang nakafold o kunot na papel sa table niya o kahit alikabok. Napakalinis.

Umupo ako sa table niya, at tumitig sa framed picture sa ibabaw ng mesa at ito ang wedding picture nila ni mommy.

Maya pa’y hindi pa ako makontento at inukray ko pa talaga ang mga drawers- lahat ay naglalaman ng mga papeles.

Hindi ko alam bakit parang may hinahanap ak pero hindi ko naman alam kung ano.

Napabuntong hininga ako at nagdesisyong pumunta nalang sa sala para manuod ng TV dahil hindi ko rin naman pwedeng tawagan ngayon si Philip baka may ginagawa pa ito, aantayin ko nalang na magtext siya sa akin para masigurado kong hindi ako makakadisturbo.

Tatayo na sana ako mula sa upuan ng bigla kong nasagi ang isang notebook at nahulog ito sa ilalim ng table.

Nagbuntong hininga ako at yumuko sa ilalim ng mesa para abutin ang nahulog na notebook, at napakunot-noo ako ng  may nakita akong isang kahon sa ilalim.

Hindi ko alam bakit parang naintriga ako sa nakatagong kahon na ‘yun.

Dad is not around, ayos lang naman siguro, titingnan ko lang naman.. wika ko sa aking sarili. Hinila ko ang maliit na kahon, binuhat at pinatong sa ibabaw ng mesa. Ano naman kaya ang laman nito..

Marahan kong binuksan ang kahon, at nagtaka ako ng makita ko na naglalaman ito ng mga crumpled papers- may parte na pinunit mula sa newspapers, and... what is this? baraha?

 Gumuhit sa isipan ko ang malaking katanungan kung para saan ang mga lumang papel na ito- at bakit may baraha?- kinuha ko isa-isa ito- Ace heart and spade.

Bakit mga alas lang ang mga ito? Tanong ko muli sa aking isipan.

Nang isa-isa kong tiningnan ang mga papel sa loob, hindi ko maintindihan kung bakit maraming mga guhit sa mapa ng pilipinas may nakasula na "A", "B" at at mga ekis, may mga binilugang mga headlines sa newspaper..Ano naman ang ibig sabihin nito?

Sa aking pag-uusisa ay umagaw pansin sa akin ang isang pangalan, isang napakapamilyar na pangalan- Marites Beth L. Flores.

Mommy!? Taka ko. Binasa ko ang nakafeatured na balita na kung saan nakita ko ang pangalan ni mommy.

Ito yung araw na nangyari ang trahedya. bigla akong kinabahan, at nagulo ang aking isipan.

Pero ano ang kinalaman ng mga baraha-? bakit puro mga alas?

***************

          Gumulantang sa akin ang tunog ng digital alarm clock ko.

“it’s 7:30AM..” marahan akong bumangon, nagstretch ng katawan at humarap sa salamin. Naging routine ko na talaga na paggising sa umaga ay una kong sinasalubong ay ang salamin. Pagkatapos ay nagtungo sa banyo, para umihi at bago ako maligo ay nagtetext muna ako sa lavidabz ko upang batiin ito sa umaga.

Matapos akong makapagbihis ay lumabas na ako ng kwarto at marahang bumaba ng hagdanan.

“Good morning maam!” salubong sa akin ng aming kasambahay.

“goodmorning.. nasaan si yaya Maring?”

“Lumabas po, namalengke..”

“Ahh, ganun ba? Okay..”

“Ma’am, ang ganda niyo pos a suot niyo..”

“ah-w-well ganun ba thanks Mikay..”

“opo..! May lakad po kayo ngayon maam?”

“Oo Mikay, bibisitahin ko si daddy sa camp..” sagot ko. teka si daddy ba talaga ang bibisitahin ko? Bulong ng aking isipan at biglang napangiti.

Umupo na ako sa mesa. Nagkape at sandwich.

Habang tahimik akong nagkakape, ay muling bumalik sa isipan ko ang mga laman ng kahon at muling nabubuo ang mga katanungan sa aking utak.

Simula na naging kami ni Philip ay naging paboritong lugar ko na ang camp Aguinaldo lalo na ang cathedral na kung saan nabuo ang aming pag-iibigan.

“Dito mo nalang ihinto ang sasakyan.” Utos ko sa aming driver.

“Y’yes maam..”

Marahan akong lumabas ng sasakyan, kahit mejo malayo pa General headquarter. Ewan ko, parang gusto ko munang maglakad-lakad at magtingin-tingin sa paligid.

Tahimik ang paligid, at maaliwalas.

Habang naglalakad ako ay tila parang may napansin akong kalaskas sa likod ng malaking puno.

Nakaramdam ako ng kaba, kasi tahimik ang paligid at nakaalis na ang sasakyan.

Marahan kong tinungo ang isa mga puno kung saan malapit ang ingay. Bahagya akong nagtago para hindi agad mapansin na kung sino mang tao ang naroroon.

Nagulat ako dahil isang sundalo pala ang naroroon.

Pero ano iyang ginagawa niya. Bakit parang di mapakali, and What?? Is he insane? Anong pinaggagawa niya sa labi niya- kulang nalang ay kiskis niya ito sa liha. Kahit mejo malayo ako nakikita ko ang namumulang labi niya na halos dumugo na sa madiing pagpupunas nito gamit ang maliit na towel. 

Parang balisa at bumubulong sa sarili.. baliw ba ito?

Hindi na siguro ako dapat dito magtagal at kailangan ko ng umalis.

Tinawagan ko an gaming driver at pinababalik ko siya dahil natakot ako bigla.

Ilang minute pa ay dumating na ang sasakyan.

“Oh maam, kala kop o maglakad-lakad muna kayo?”

“ahh-tinamad ako.. sige na diretso na tayo sa opisina ni daddy..”

“yes maam.”

At tahimik lang ako. Iniisip ang isang sundalo kanina. Nagtataka.

Magtatanghali na pero wala parin si daddy sa opisina niya, pero tumawag naman siya sa akin na may mahalagang bagay lang siyang inaasikaso.

Kung kaya’t tinext ko nalang si Philip na sabay na kami maglunch.

At upang hindi halata ay sinabay niya si Mark sa pagsundo sa akin.

Habang tinatahak namin ang daan.

“Oh pare, ano nangyari sa labi mo…” wika ng isang boses mula sa naglalakad na grupo ng makasalubong nila ang isa pang sundalo.

 Tahimik lang ito.

At bigla kong napansin si Philip na parang matatawa.

Nagtaka ako.

“Bakit kayo natatawa diyan?”

“aahh- wa-wala to beb..”

Muli kong narinig ang tawa ng grupo. “Pareng Zalde- iba din pala ang kamandag ng halik mo ahh..”.

Nagtaka ako. T-teka parang pamilyar sa akin ang lalaking iyan huh..

Napansin kong biglang nagwalk-out ang kasamahan nila.

Mas pansin ngayon ang ngiti ng dalawa, si Mark at beb. At pagkatapos ay biglang naglinis ng lalamuna ang dalawa.

Kaya pala dahil, napadaan ang lalaki kanina na- w-wait a minute- kung hindi ako nagkakamali siya yung sundalong nakita ko kanina sa likod ng puno… napagtanto ko ng makita ko ang mukha nito ng mapadaan ito sa amin, nagmamadali.

Naguluhan ako bakit natawa ang dalawa, eh para sa akin ay nakakaawa nga dahil kung susuriin parang ang laki ng problema nito.

Lalo pa’t kapansi-pansi ang dry at nagkasugat-sugat nitong mga labi.

“May problema ba ang taong ‘yun?”

Hindi sumagot ang dalawa, bagkus ay natawa pa ito.

“a-ano ang pangalan niya?” tanong ko sa dalawa.

“ahh- siya ba tinutukoy mo bebko?”

“Oo..”

“James..”

“James?” pagklaro ko.

“Yes…James”

 *********************

Aha!

Philip: "what is happening to James?"

Vincent&Radnie: "Hala....kasalanan niyong dalawa kasi.." (sisi ng dalawa)

Mark: "Huh? eh para yun lang nagkakaganun na siya? OA huh!"

Philip: "Naman!"

Mark: "at tiyaka di namin kasalanan yan... si author ang may pakana niyan..tama gij?"

Gij: "Oh-oh.. at bakit naman ako?"

Philip: "Malamang, kasi pakana mo yan eh.."

Vincent: "Nakakagutom ang storya niyo...!"

Radnie: "Uu nga..."

(someone's knocking the door)

Mark: "Who's that?!"

(continuously knocking)

Vincent&Radnie: "Oh my.. baka killer yan!" (yakapan sa sulok takot)

Philip: "Mga duwag talaga kayo! okay buksan ko nalang.."

"Surpriseeeeee!!!!!"

M,V,R&P: "MARIBETH!"

mARIBETH: "yes it's me! and i brought you some cookies!"

Vincent&Radnie: "Oh yeah!!!! thanks Maribeth!" (sabay kuha sa sisidlan ng cookies)

Gij: (Palm-face)- okay, oh siya habang busy ang mga kurimao sa pagkain- magpapasalamat muna ako sa inyo guys sa patuloy niyong pagbasa ISR! 

tnx bez sa comments:)